Thailand: reisverslag Kim uit Nederland

Anders ...

Als je in een ander land bent, een andere cultuur, een andere taal, een andere tijdzone, een ander klimaat, dan gaan de dingen wel eens ... anders! Anders dan je gewend bent. Zo ook met mij. Laat ik eens een paar voorbeelden noemen.

• De eerste keer dat ik de WC op het kantoor binnenstapte, verbaasde ik me over de kleinte van de wc. De wc ziet eruit als een mengeling van de Franse "mikput" en onze normale wc. Toen zag ik antisliprandjes op de rand, en begon het me te dagen dat ik op de rand van de wc moest gaan staan. Dat doe ik dus dapper. Door de (overigens terechte) angst echter dat ik over mijn slippers heen zou plassen, zette ik mijn voeten na een paar dagen gevaarlijk op de rand van de wc-pot. En jullie raden het al, eens moet het de eerste keer zijn dat je van de wc afvalt. Een zere en blauwe enkel heeft me daar nog enkele dagen aan herinnerd.
• Wanneer we schooltjes bezoeken om te praten met schoolcomités en kinderen over het onderwijs en de kwaliteit ervan, vraag ik aan het eind van het vragenuurtje of de kinderen nog wat vragen aan mij willen stellen, wellicht. Een paar dagen geleden, op een schooltje in Srisaket, vroeg een meisje of ik kon zingen. 'Nou en of kan ik zingen!', antwoordde ik stoer. Of ik dat dan eens voor wilde doen. Wie A zegt, moet B zeggen, dus ik zeg - zij het schoorvoetend - "ja". 'Een Nederlands liedje', zeg ik nog tegen de klas, die vol verwachting zit te wachten. En ik hef aan. Het eerste liedje dat in mijn hoofd komt is, jullie geloven het niet, 'Krijg toch allemaal de ....' van Ciske/Danny. Dus dit is zeker een eerste keer dat ik kinderen dat toezing ... De kinderen van Sisaket vonden het trouwens fantastisch, en ik kreeg een oorverdovend applaus.
• De eerste keer dat ik onder de douche moet bukken omdat de douchekop te laag hangt.
• Ik beheers de Thaise taal nog niet zo goed; ik kan geen chocola maken van de letters, die wel iets lijken op het Amhaar maar natuurlijk totaal verschillend zijn. Ik kan nu wel mijn naam in het Thai schrijven, en daarmee heb ik al veel bewonderaars geoogst. Maar, daar kom ik niet ver mee. De menukaarten zijn zonder uitzondering allemaal in het Thai in dit provinciestadje, en de gemiddelde Thai hier spreekt niet dagelijks Engels. Dus, om te zorgen dat deze vegetariër aan haar dagelijkse maaltijd komt, loop ik rond met een briefje waarin het Thai op staat dat ik geen vlees, geen kip, geen vis eet …
• Nog meer eetverhalen. De Thai zijn dol op rijst. Niet alleen 's avonds. Oh nee, ook 's middags en waarom trouwens ook niet 's ochtends? In het begin deed ik nog vrolijk mee, na een paar dagen begon ik mijn ontbijt 's ochtends zelf te verzorgen. Zo had ik nog maar tweemaal daags rijst.
• Van de week heb ik een Kentucky Fried Chicken ontdekt in het centrum. Als een kind zo blij en op en neer springend van vreugde heb ik (met m'n briefje verkregen natuurlijk) een zak frietjes in KFC verorbert. Ook nooit gedacht dat ik dat zou doen ...

Dingen worden ook gewoon. Ik zeg nu, alsof ik nooit anders heb gedaan, Sawadee Ka tegen elke Thai die ik tegenkom, mijn handen vouwend voor mijn hoofd. Ik beweeg mijn lichaam ritmisch op de Thaise muziek die af en toe uit de speakers van de auto galmt. Ik ben het gewend dat bijna niemand me verstaat of begrijpt. Ik ben het gewend dat ik hier ben, en ik vind het super. En dan moet ik weer weg, net als ik helemaal gewend ben.

Kim H., maart 2006