Hardloopblog: Manon Sluijter

Het is zover!

Blaren, zweet, tranen en een heleboel plezier

En dan is het (eindelijk) zo ver! Vroeg naar bed en vooral ook weer vroeg op. Het is mistig, en lekker fris. We verzamelen in Amsterdam, maken een groepsfoto en lopen met alle ICS-lopers naar de start. Robert ten Brink staat klaar om het startschot te gaan geven. Precies op dat moment breekt de zon door. Heel fijn natuurlijk voor iedereen die staat te kijken. Maar voor mij hoeft het niet.
We starten op tijd – maar we kunnen niet gelijk in volle vaart vooruit. Wat veel mensen!
Snel na de start lopen we de IJ-tunnel in; zelfs lopend hebben we hier last van file. Om de sfeer er goed in te krijgen klappen de lopers in de tunnel een mooi hardloop-ritme. Om de tunnel weer uit te komen moeten we omhoog – gelukkig heb ik getrained met omhoog lopen. So far so good!

Maar al snel krijg ik het warm, erg warm. Het zonnetje zorgt voor heel veel publiek. Met muziek, met veel kinderen die bekertjes water en limonade aangeven, met tuinsproeiers en met heel veel aanmoedigen is het afzien met plezier. Mensen zitten in het zonnetje in hun tuinstoel, met of zonder biertje, en zien alle lopers voorbij komen. Soms wil ik wel met ze ruilen, maar eigenlijk heb ik m’n zinnen wel op uitlopen gezet. Op het 8 kilometer-punt is wel duidelijk dat ik het binnen de 2 uur niet ga halen – maar dat mag de pret niet drukken. Ik ga gewoon door.

Op tien kilometer is het groot feest – alsof we er al zijn. Lekker muziekje erbij en ondertussen doen we als lopers nog een wave. Het volgende stuk is lang en saai – maar van ophouden is geen sprake meer. Op naar Zaandam! Ik denk aan het riante uurloon – dankzij iedereen die me sponsort – dat ik hiervoor krijg. Super! , maar ’t is waar – je krijgt ’t niet voor niets.

En dan komen we Zaandam binnen – eind in zicht. Maar de laatste loodjes zijn zwaar. Langs de Burcht – waar de ICS-stand staat – ik doe m’n best er een glimp van op te vangen, maar het lukt niet. We moeten de bocht, om een brug over, nog een bocht en nog een brug. We waren er toch bijna? De meegereisde supporters zie ik nog niet staan. Nog een paar bochten om – en dan zit het er bijna op. De finish is in zicht. Hier wordt een foto gemaakt – dus ik doe gek en maak m’n haar los. Veeg het zweet nog even van m’n gezicht en probeer te lachen voor de foto. Ben heel benieuwd! Ook bij de finish tref ik de supporters niet aan – ze hebben te lang op me moeten wachten. Maar het maakt niet uit – de medaille is in de pocket. Daarna lekker douchen – en de lichamelijke schade opnemen. En daar komen dan ook de blaren om de hoek kijken. Ik heb ze gelukkig niet echt gevoeld – maar ze waren er wel. Uiteindelijke tijd? Heel eerlijk heb ik geen idee, maar mijn schatting is dat het rond de twee uur en een kwartier is. Genoeg ruimte voor verbetering, dus.

-------------------

Nog 1 week te gaan…

Ja, ik wil!

Na een druk en gezellig weekend had ik eindelijk zondagavond weer tijd voor een trainingsrondje. Dit keer werd het echt een rondje; of eigenlijk zes. Tijdens het vierde rondje begon het mensen die op hun gemak 'Boer zoekt vrouw' zitten te kijken op te vallen dat steeds dezelfde persoon langs komt rennen. Tijdens het vijfde rondje krijg ik de eerste aanmoedigingen – weliswaar vanachter de ramen van de huiskamers. Het zesde, en laatste rondje, is het snelste rondje van allemaal. Zou het komen door de aanmoedigingen?

Al rennend stel ik me voor hoe dat zondag gaat – duizenden joelende mensen achter de dranghekken, muziek langs het parcours en ik die vol energie en zonder rood hoofd en zweet m’n ding doe. En opeens denk ik … ja, ik wil!

Ik verleg vandaag echter wel m’n grenzen want loop verder dan ooit tevoren; bijna tien kilometer. Komt het door de weersomstandigheden – of heeft het zijn van de BoB en het eten van pasta nu al resultaat?
Natuurlijk weet ik wel dat bijna tien kilometer nog lang geen zestien is; maar ik zie zeker perspectief.

Natuurlijk kunnen mijn collega’s Maayke, Marieke, Arnoud en ik nog wel wat support en sponsors gebruiken. Sponsoren kan op meerdere manieren, hoeft niet veel tijd of geld te kosten en is niet ingewikkeld. Sponsoren kan voor de gehele tocht of per kilometer. Stuur een mail naar info@ics.nl en we laten zo snel mogelijk weten wat de opties zijn!

Voor wie wil weten hoe het Maayke, Marieke, Arnoud, mijzelf en alle andere ICS-lopers is vergaan verschijnt er volgende week nog één Dam tot Damloop blog. Houd daarvoor dus onze site in de gaten!

------------

Nog 2 weken te gaan…

Ik ben de BOB!

Ik durf niet meer naar een verjaardagsfeestje, een collegiaal gesprek aan te gaan bij de koffieautomaat of een boodschap in het dorp te doen. Ik wordt achtervolgd door de Dam tot Damloop. Mensen denken met me mee en vragen belangstellend: "Jij ging toch de Dam tot Damloop lopen? Hoe gaat het met de voorbereidingen? ".
Positief punt hieraan is dat ik soms niet eens om een sponsorbijdrage hoef te vragen. Negatief punt is dat ik zo iedere dag de hele dag met 20 september bezig ben. Maar de tijd begint nu te dringen.
Familie en goede vrienden weten dat ik – al jarenlang- het beste presteer onder (hoge) druk. En nu de druk oploopt heb ik onlangs voor het eerst ruim 8 kilometer (aan een stuk) gelopen. Dát vond ik al een hele prestatie. En dat is dan nog maar de helft…

Ook de goede adviezen zijn niet van de lucht (en uiteraard ook niet uit de lucht gegrepen). Vanaf een week van te voren ’s avonds met je benen op een kussen slapen, veel pasta en bananen eten, en vooral geen alcohol drinken; om maar wat te noemen. Nu is het zo dat ik dit aankomende weekeinde van het ene feestje naar het volgende feestje zou gaan. Mensen in mijn omgeving zitten dus gebakken; ik ben voor één week de BOB!

------------

Nog 3 weken te gaan…

Laat de herfst maar komen!

Natuurlijk ben ik, zoals bijna de rest van alle Nederlanders, een groot fan en voorstander van mooi en zonnig weer. Maar hardlopen met mooi weer is voor mij geen succes. Al na 2 minuten breekt het zweet me uit. Na tien minuten is m’n hoofd zo rood als een tomaat – en dat trekt dan langzaam verder. Na twintig minuten lopen voel ik me alsof ik anderhalf uur opgesloten ben geweest in een sauna; alleen dan zonder het ontspannende gevoel. Ik ben poreus en loop helemaal leeg. En vandaar dat ik het dit keer anders aanpak…

Na weer een drukke dag op kantoor ga ik rustig naar huis. Ga wat eten, maai het gras, zet de vuilcontainer buiten, ga voor een klein fietstochtje in de omgeving en maak via de computer mijn bankzaken op orde. Dan is het ongeveer tien uur; het koelt af en dus ga ik op zoek naar m’n gympen. Van tien tot elf ’s avonds loop ik met een koel hoofd een rondje om het dorp. Onderweg kom ik nog meer hardlopers tegen – wat een geruststelling! En dan denk ik – als het nou maar koud of regenachtig is tijdens de Dam tot Damloop, dan komt het wel goed!

------------

Nog 4 weken te gaan…

Nieuwe tactiek

Met nog vier weken te gaan begin ik de spanning te voelen. Niet alleen ligt er bij ICS genoeg werk op me te wachten, zo na de vakantie. Bovendien moet ik nu toch echt hard aan het trainen en moet ik op zoek naar een aantal fanatieke sponsoren. Uiteindelijk is dat toch waar het allemaal om begonnen is; het binnenhalen voor het zonne-energieproject in Tanzania. Als die vrouwen, uit de binnenlanden van Tanzania, voor zes maanden huis en haard achter zich kunnen én willen laten om dit zonne-energieproject voor hun gemeenschap tot een succes te maken, dan kan ik toch wel die 10 mijl binnen de 2 uur afleggen?

Hoewel ik voor het eerst in dagen even heerlijk televisie zit te kijken trek ik m’n gympen aan en doe nog maar eens een rondje. M’n i-pod is leeg, dus vandaag moet ik volledig op eigen kracht lopen. De lichte blessure waar ik tijdens mijn vakantie last van had voel ik gelukkig bijna niet meer. Een paar weken rustig aan doen is vast ook ergens goed voor geweest. Mijn nieuwe tactiek, met ingang van deze training, is om vanaf nu iedere keer vijf minuten langer te gaan hardlopen. Of dat werkt? Ik kom er in mijn volgende blog graag op terug.

------------

Nog 5 weken te gaan…

40 minuten – dat is te doen, maar daarmee zijn we er nog niet

Weer thuis! Uitgerust en bijgebruind zijn we weer terug. In de afgelopen drie weken heb ik heel minimaal gelopen. Drie keer in drie weken – ach, dat is beter dan helemaal niets. Het was te warm (en soms waren er ook gewoon teveel andere leuke dingen te doen).
Maar uitstellen kan nu niet langer– met nog maar vijf weken te gaan moet ik nu toch echt in actie komen.
Maandagavond dus direct maar een oefenrondje gelopen. Ook in Nederland is het warm en benauwd, althans om hard te lopen. Toch kom ik onderweg een aantal lopers tegen die hier geen last van lijken te hebben. Even schiet het door mijn hoofd dat een van hen misschien wel voor mij wil meedoen aan de Dam tot Damloop. Maar nee, wie ‘A’ zegt moet ook ‘B’ zeggen. Ik train dus rustig door, tenslotte hebben we nog 5 weken voor de boeg.
Eenmaal terug op kantoor blijkt dat ik niet de enige ben die nog niet helemaal in topconditie is. Een aantal mensen heeft, meestal door blessureleed moeten afmelden (dus ja! we hebben nog een paar plaatsen beschikbaar!) en ook mijn collega’s liggen niet helemaal op schema. We kunnen nu allemaal een kleine 40 minuten achter elkaar hardlopen. Maar 40 minuten is niet genoeg voor 10 Engelse mijl. Dus we trainen voorlopig rustig door. Naast het trainen wordt het nu ook hoog tijd om fanatiek naar sponsoren te gaan zoeken. Daarover meer in de volgende blog.

------------

Nog 6 weken te gaan….

Van 0 naar 16,1 kilometer in 9 maanden

Goede voornemens – wie heeft ze niet? Ik begon hierdoor in januari van dit jaar aan een hardlooptraining van Loopgroep2000 in Nunspeet. Het was koud en donker, maar toch ook wel leuk. De ICS collega’s volgden mijn inspanningen op de voet – niet letterlijk overigens. Sommige collega’s werden zelf aangestoken en gingen ook op stap voor hardloopschoenen.
Het was begin februari toen collega Marieke voor het eerst over de Dam tot Damloop begon. We gaan met ICS meedoen – doe je ook mee?
Nu houd ik wel van een uitdaging op zijn tijd – en 20 september is het voorlopig nog niet, dacht ik – dus voor ik er goed over na had gedacht had ik ‘ja, da’s goed’ gezegd…
En zo zijn de voorbereidingen in volle vaart van start gegaan. En dan bedoel ik niet alleen het trainen voor de tocht zelf door vier collega’s en mijzelf, maar ook hier op kantoor is er hard gewerkt. We hebben ons met vijf team aangemeld – dus moesten we op zoek naar extra hardlopers. Gelukkig hebben deze zich ook in groten getale aangemeld, t-shirts zijn geselecteerd en worden gedrukt en ook door ICS wordt er naar sponsoren gezocht.
Dat gaat dus allemaal volgens plan. En tot begin augustus ging het trainen ook goed. Er zat nog niet teveel druk achter, dus een keertje meer of minder maakte niet uit. Echter, de vakantie gooit wel een beetje roet in de planning. Vakantie is natuurlijk leuk, maar om in hartje Bangkok met 35°c een trainingsrondje te doen is wat veel gevraagd. En zo eindigde ik mijn eerste vakantiedag dus op de 23ste verdieping van mijn hotel in Bangkok – op de rollenband …

------------